Jaargang 5 week 37
| 15 juli 2010 | tekst: Sophie de Groot | fotografie: Larissa Strating | Artikel 52 | 54 |
Inmiddels een kleine vijf jaar geleden, is modeontwerpster Iris van Herpen, 26 jaar, afgestudeerd aan de ArtEZ Academie in Arnhem. Sindsdien is er veel veranderd in het leven van dit designtalent. Na shows in Amsterdam en London staat nu ook modestad Parijs op de planning. Voor haar nieuwste collectie speelt Van Herpen met de structuur van water, een oude fascinatie.
Iris van Herpen over haar werk en haar dromen (full quote):
Mode is mijn passie. Ik kan me niet eens voorstellen dat ik iets anders zou doen. Toen ik klein was, wilde ik danseres worden. Ik heb altijd veel gedanst, met name klassiek ballet. Toen ik iets ouder werd, kwam de switch naar mode. Hoe en wanneer deze switch precies is ontstaan, weet ik niet. Het ging geleidelijk. Langzamerhand werd ontwerpen en zelf kleding maken mijn droom. Je kan zowel fysiek als mentaal creatief bezig zijn. Met dans is alleen je lichaam bezig. Met mode kan je alle creatieve processen combineren.
Je kan een eigen wereld scheppen door met ideeën te spelen. Dit doe ik met de kleding die ik maak. Ik ontwerp natuurlijk in de eerste plaats kleding, maar ik ontwerp er ook dingen omheen. De schoenen, de show, alles komt uiteindelijk samen. En een film en muziek vullen het geheel aan, maken het tot één geheel. Voor deze show ben ik gefocust op water. Dit idee zat al langer in mijn hoofd, maar ik kon het nog niet eerder pakken. Het was niet duidelijk wat ik er mee wilde, nu wel. Water is iets bijzonders. Voor de meeste mensen lijkt het een onbereikbare structuur. Daar wilde ik iets mee doen. Zo droomde ik ook over driedimensionale prints en sculpturen. Ook deze komen in de collectie terug.
Het idee van water heeft ongeveer een jaar in mijn hoofd gesudderd. Mijn ideeën komen vaak voort uit fascinaties. Het zijn geen momentopnames. Het gaat geleidelijk. Eerst denk ik over een onderwerp na, totdat ik op een gegeven moment weet wat ik er mee wil. Water fascineert mij omdat de structuur van water voor veel mensen chaotisch is, terwijl het eigenlijk heel logisch is: water is een vloeibare substantie die hard wordt als het bevriest. Hierdoor ontstaat een grafisch lijnenspel.
De tegenstrijd tussen het ‘losse’ water en het vaste ijs probeer ik te visualiseren in mijn collectie. In deze collectie speel ik met beide structuren. Een aantal jurken heb ik heel gestructureerd gemaakt. Ik ontwierp ze op een computer, een architect heeft ze omgezet tot print en vervolgens heb ik deze patronen geprint en uitgewerkt. Er is ook een waterjurk. Deze is ontstaan uit een veel chaotischer proces. Niet eerst op papier, maar al werkend met het materiaal zelf. Bij elk ontwerp zat het water in mijn achterhoofd. Het water stroomt als het ware door alle ontwerpen heen.
Ik ben in 2006 afgestudeerd aan de modeacademie in Arnhem. Ik heb even vakantie genomen maar ben vervolgens bijna direct begonnen met ontwerpen. Ik heb een enorme drang om eruit te gooien wat in mij zit. Ik besloot gewoon aan de slag te gaan en vanzelf te zien wat eruit voortkwam. Ik dacht: ‘Ik ga gewoon beginnen en ik zie wel waar het eindigt’. Maar een doel heb ik wel nodig. Het begon uiteindelijk met een show op de Amsterdam International Fashion Week in 2007. Dat was het doel waar ik naartoe kon werken. Vanuit daar rolde de bal verder.
Deze show heeft heel veel voor mij betekend. Mijn werk komt pas echt tot leven als er een model in zit. Het live element van de kleding is erg belangrijk. Ik wil een concept om de kleding heen kunnen bouwen en daarmee kunnen spelen, daar krijg ik nooit genoeg van. Uit elke collectie komen weer nieuwe dingen voort. Door de collectie die ik in Amsterdam heb geshowd, werd ik benaderd door een persbureau in London. Door mijn shows in London heb ik nu de kans gekregen om in mei ook in Parijs te showen. Van het een komt het ander. Er zijn wel honderd van deze voorbeelden te noemen.
Mode is voor mij niet zozeer werk. Ik heb altijd geweten dat ik wil wonen waar ik werk. Ik kan me dat niet anders voorstellen. De meeste ontwerpers willen werk en privé juist scheiden, ik heb het andersom. Wat ik doe en wat ik maak, dat ben ik. Ik zou dat niet gescheiden willen hebben. Mensen vragen mij weleens: ‘Ben je dan niet altijd aan het werk?’ Maar ik zie het niet als werk maar als mijn leven. Ik geniet echt van mijn werk en wil het zo dicht mogelijk bij me houden.
Toen ik in 2007 begon, leefde ik echt van het een in het ander. Ik werkte naar een collectie toe en van daaruit kwam het volgende doel. Nu denk ik verder vooruit. Ik werk ook steeds meer vanuit een vast stramien. Ik maak steeds meer spullen voor de verkoop en kan verder de toekomst in kijken. Ik weet nu bijvoorbeeld al dat ik in mei naar Parijs ga. Maar ik zal nooit het type mens worden dat vijf jaar vooruit werkt en denkt. Dat maakt het saai, ik wil het ook nog helemaal niet weten.
Ik heb dan ook al best wel het gevoel dat ik in een droom zit. Wat ik nu doe is heel fijn, daar wil ik in verder groeien en in verder gaan. Ik wil vooral bereiken dat ik gelukkig ben met wat ik maak, en ik wil mensen graag inspireren met dat wat ik maak.
Op 15 juli 2010 schreef josee bodewes:
geweldig insirerend verhaal
